بالاخره امروز فرصتی دست داد تا مروری بر گذشته وبلاگ نویسی خودم داشته باشم. در اولین نگاه متوجه شدم که چقدر سبک نگارشم تغییر کرده.اصلاْ نوع تفکرات و اهدافم هم تا حدودی عوض شده بود. یادم افتاد که هدف ابتدایی تاسیس وبلاگهایم چه بوده و حالا میشد در یک ارزیابی کوتاه تشخیص داد که تا چه حد به آن هدفها رسیده ام.و خدا را شکر که زیاد از اهدافم دور نشده ام.

   حس کنجکاویم باعث شد تا سری هم به آرشیو وبلاگ تعدادی از شما دوستان بزنم. نوع ادبیات و سبگ نگارش اکثر دوستان تغییر کرده بود.انگار این وبلاگ نویسی و به اشتراک گذاشتن افکار و اندیشه ها اثر خودش را روی ما هم گذاشته. تا حدودی افکار و اهدافمان همسو شده.حتی دوستانی بودند که در پستهای اول وبلاگشان دیدگاهی متفاوت و منحصر به فرد داشتند ،ولی به مرور زمان همرنگ بقیه شده بودند. و این یعنی همسو شدن با یک جریان فرهنگی نو پا در خوانسار مجازی و به دنبال آن در خوانسار واقعی.

   مساله دیگری که توجه من را جلب کرد بیدار شدن خرسهای خوانسار از خواب بود. انواع و اقسام خرس در خوانسار مجازی دارند زندگی می کنند در حالیکه در خوانسار واقعی فقط نامی کمرنگ از آنها سر زبانهاست.(البته بماند که به تازگی یک مقام مسئول عنوان کرده در حاشیه شهر، تعدادی خرس زندگی می کنند و این امر باعث شده دانشگاه ریاضی محدود عمل کند!)

   نکته بعد توجه ویژه وبلاگ نویسان همشهری به گویش خوانساری است.گویشی که در خوانسار واقعی رو به افول است حالا در این شهر مجازی به یک افتخار بدل شده. طوریکه بسیاری از دوستان خود را وقف این گویش در اینترنت کرده اند.

   موارد بسیار دیگری هم به چشم میخورد از جمله: فعالیتها و گردهمائیهایی که در نت پایه گذاری می شود و در دنیای واقعی اجرا می شود.طی یکی دو سال گذشته حرکتهای فرهنگی زیبایی در شهر انجام شده که منشاء آن وبلاگ نویسان خوانساری  بوده اند. و بسیاری موارد دیگر که در این بحث نمی گنجد.

    چه خوب است که همه ما یکبار دیگر نگاهی به گذشته زندگی مجازیمان بیندازیم و خودمان را ارزیابی کنیم.شاید چراغی شود برای آینده پیش روی این زندگی.