در مورد زبان مادری ما که همان گویش خوانساری است کتابها و مطالب بسیاری منتشر شده است. با اینحال این گویش هم مثل خیلی از میراثهای فرهنگی و کهن در حال فراموشی است.و این وظیفه ما جامعه وبلاگ نشین خوانساری است که از هویت خودمان دفاع کنیم.حال که اینترنت با اینهمه ابزار قدرتمند و اینهمه وسعت در اختیار ماست چرا از آن استفاده بهینه نکنیم؟

یکی دوسال قبل وبلاگی فعالیت داشت که با گویش خوانساری منتشر می شد.حتی وبلاگی هم به نام گویش خوانساری داشتیم که به همین موضوع می پرداخت ولی متاسفانه به مرور زمان از فعالیت باز ایستادند. البته خوشبختانه دراین یک سال گروهی از جوانان شهرمان اقدام به راه اندازی وبلاگی با مضمون اشعار خوانساری(وبلاگ پرخچه) کردند که جای تقدیر و تشکر دارد. یکی دیگر از مواردی که مایه فخر و مباهات ما می باشد نامگذاری وبلاگها و سایتهایمان است که عموماْ خوانساری است.هر چند وقت یکبار شاهد تولد وبلاگی هستیم که با عبارات خوانساری نامگذاری شده اند و این دلیلی است بر عشق ذاتی ما به گویش خوانساری.به عنوان نمونه می توان به موارد ذیل اشاره کرد: کمش - خوسار هاما - پرخچه - خطم خالی - تومگو خوسار -  چل چو  -  تو کا یا کا - خوسار من - ... امیدوارم این روز بهانه ای شود تا ما کمی بیشتر به گویش باستانی خودمان بیندیشیم.بیائید با همفکری و پیگیری راهی پیدا کنیم تا گویش خوانساری حداقل در دنیای مجازی ماندگار شود.

در پایان به عنوان یک خوانساری پیشنهاد می کنم که دست اندرکاران تهیه و تدوین تقویم خوانساری یک روز از سال(ترجیحاْ دوم اسفند) را به نام روز گویش خوانساری نامگذاری کنند.باشد که این میراث با ارزش برای آیندگان محفوظ بماند.