این روزا تب و تاب گلستونکوه همه رو گرفته. هیچ خونساریی پیدا نمیشه که

در این فصل به یاد لاله های واژگون خونسار نیفته.لاله های سرخ سر به زیر٬

کوهستان رنگارنگ ٬برف سفید نوک قله ها٬ گلهای رنگارنگ ٬ سبزیهای معطر

کوهی٬ چشمه های روان و ... دست به دست هم داده اند تا ثابت کنند خونسار

قطعه ای از بهشته.

متاسفانه ما آدما خیلی خودخواهیم. هر سال با شروع فصل رویش گلها به طرف

گلستونکوه هجوم می بریم. از طبیعت زیبای اونجا استفاده می کنیم و دست آخر 

هم تشکرمون رو اعلام می کنیم!!! تا میتونیم زباله ها رو توی دشت میریزیم ٬

گونه های کمیاب و با ارزش گیاهی رو لگدکوب میکنیم ٬ و بدتر از همه اینکه محبت

خودمون رو نسبت به طبیعت با چیدن گلها نشون میدیم. گلهایی که سمبل شهر

خونسار هستند.  غافل از اینکه عمر این گلها پس از چیده شدن به چند ساعت هم

نمی رسه. به راستی منظورمون چیه؟ چی رو میخوایم ثابت کنیم؟ مثلاْ میخوایم بگیم

گلها رو دوست داریم؟ میخوایم اونا رو توی خونه پرورش بدیم تا همه جا گلستون بشه؟

افسوس که سخت در اشتباهیم. در این مورد هرچی بگیم کم گفتیم.

یادمه چند سال پیش با تعداد زیادی از جوونای خونسار( حدود ۵۰ نفر) گروهی رو تشکیل

دادیم برای حفاظت از گلستونکوه. شدیم یاوران افتخاری طبیعت. فرمانداری٬ شورای شهر

شهرداری٬اداره منابع طبیعی و ... هم مارو پوشش می دادند. سال اول خیلی خوب

رفتیم جلو. کار ما فقط فرهنگسازی بود. بچه ها با حوصله به گردشگران توضیح

می دادند و اونا رو قانع می کردند که نچیدن گل بهتر از چیدنه. اما سالهای بعد...

متاسفانه همون مسئولین به مرور همکاریهاشون کمرنگ شد و مارو دست تنها

گذاشتند. بچه ها دلسرد شدند و اون انسجام اولیه رو از دست دادند. ولی همچنان

به عنوان یک جوون خونساری نسبت به گلستونکوه زیبا تعهد دارند و برای حفظ اون

تلاش میکنند. اون سالها من به عنوان خبرنگار با این گروه همکاری میکردم. فیلمبرداری

میکردم و گزارش تهیه می کردم. متاسفانه یکی از اون فیلمهای پر سرو صدا و جنجالی

رو که تهیه کرده بودم توقیف شد و دیگه اثری هم ازش پیدا نشد....

بگذریم٬ این همه گفتم  که فقط یه نکته رو یادآوری کنم:

طبیعت زیبای خونسار و مخصوصاْ گلستونکوه رو دریابیم.